အဖိုးေၿပာေသာပံုၿပင္တပုဒ္

ပံုေျပာျပီဆိုရင္လည္း အဖိုးက ေမးခြန္းေလးနဲ႔စတတ္တယ္……… “သမီးတဲ့…အခုငါ့သမီးနဲ႔အဖိုးထိုင္ေနတဲ့ ေနရာကေနျပီးေတာ့   ေကာင္းကင္ေပၚကုိ ေမ့ာၾကည့္လိုက္စမ္း……..ေကာင္းကင္မွာ
ၾကယ္ကေလးေတြေတြ႔လား” လို့ေမးတယ္……..
“ေတြ႔ပါတယ္ အဖိုးရယ္” ဆိုေတာ့….”ဒီၾကယ္ေလး
ေတြ ဘယ္လိုျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာကိုေရာ ငါ့သမီး သိလား” လို့ေမးေတာ့ ေမက” မသိပါဘူးအဖိုးရယ္”
လို့ ေျဖရတယ္…….အဲဒီအခါက်မွ အဖိုးက သူ႔ပံုျပင္ကိုစေျပာေတာ့တာေပါ့………။
“သမီးရယ္..ေဟာဒီအဖိုးတို့ေနတဲ့ေနရာနဲ႔ ဟိုးအေ၀းၾကီးကေနရာ တစ္ခုမွာ
သိပ္ကိုထူးဆန္းတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ၾကီးတစ္ခုရွိတယ္တဲ့…………
အဲဒီျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ၾကီးက အေ၀းကေနလွမ္းၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္စိမ္းျမေနတဲ့
အေရာင္ဟာ ၾကည့္လို႔ကိုမ၀ႏိုင္ဘူးတဲ့……….အနီးကပ္ျပီးသြားၾကည့္မယ္ဆိုလို့ခ်င္ရင္

ေအာင္ၿမင္ၿခင္းႏွင့္ေက်ာက္တံုးတစ္တံုး

“ေအာင္ျမင္ျခင္း” နဲ႔ “႐ႈံးနိမ့္ျခင္း” လို႔ေခၚတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္က ထူးဆန္းတဲ့ ေက်ာက္တံုးေလးေတြစုေဆာင္းဖို ႔ ေတာအုပ္တစ္ေနရာကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ႏွစ္ဦးသား ေက်ာက္တံုးေတြ
စိတ္ႀကိဳက္ေကာက္ယူၿပီး ေနရပ္ျပန္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ၾကတယ္။ အျပန္လမ္းမွာ “ေအာင္ျမင္ျခင္း” ရဲ႕အိတ္ထဲမွာ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးပဲပါၿပီး “႐ႈံးနိမ့္ျခင္း” ရဲ႕အိတ္ထဲမွာ သ႑ာန္မတူတဲ့ေက်ာက္တံုးေတြ အျပည့္ပါခဲ့တယ္။   ဒါကို “႐ႈံးနိမ့္ျခင္း” က အံ့ၾသၿပီး “ခင္ဗ်ား ဘာျဖစ္လို႔ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးပဲ ေကာက္ခဲ့တာလဲ!” လို႔ “ေအာင္ျမင္ျခင္း” ကို ေမးလိုက္တယ္။
“တစ္တံုးဆို လံုေလာက္ၿပီ” ေအာင္ျမင္ျခင္းက ျပန္ေျဖပါတယ္။
ႏွစ္ဦးသား ရယ္ရယ္ေမာေမာ၊ ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာဘူး လမ္းထက္ဝက္မွာ “႐ႈံးနိမ့္ျခင္း” က ေလးလံတဲ့ေက်ာပိုးအိတ္ကို မသယ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေက်ာက္တံုးတစ္ခ်ဳိ႕ကို ႏွေျမာသတနဲ႔ သူလြင့္ပစ္ခဲ့ရတယ္။